Blog

Zambia (2) & Malawi (1): about slow down

By on maart 7, 2017

[Dutch below / Nederlands onderaan]

In Zambia I’ve cycled a lot together with the local people. Sometimes only for 100 metres, sometimes for 10 kilometres. And that’s how I ended Zambia, before cycling into Malawi. On a Sunday I cycled from Chipata to the Malawi border, a day on which many Zambians go to church, family and friends. I overtake a cyclist, and I’m being called after. It’s Brian, who is on his way to friends in a village close to the border. I see the typical Zambian smile appears on his face. It’s difficult not to smile back then! Brian tells me he’s going to drink some beer with his friends, and cycle back to Chipata in the evening. Whether drunk or not, he says smiling. He asks about my bike trip, and says he wants to do the same as I’m doing. It’s his dream. I tell him that he must nog give up on that dream, and if he really wants it, he can do it too. Then he smiles again and gives me a high five. He informs about my bicycle, and asks if I would like to give my bike to him. I refused kindly, and say that he’s got a nice bike as well to do a bike trip. Together we cycle further to the village close to the border, and say goodbye. This is how I will remember the Zambian people:  friendly and always smiling!

The Malawi visa is an expensive one: $ 75 US Dollars. I fill in a form at customs, give the money, and the customs officer disappears into a room with my passport. This would take a while, so I decide to have a lunch. After 45 minutes the customs officer comes back with my passport, including my visa! Hello Malawi!

One thing that notices me immediately in Malawi, is the number of people. Everywhere I look, I see people. I knew immediately this would be a challenge for me. I know myself pretty well, and I’d like to have a few moments for myself during the day. On the other hand, challenges are there to be taken!

 

On my way to the capital Lilongwe I change my Zambian Kwacha to Malawian Kwacha. The amount of money I receive is huge.

In Lilongwe I spend a rest day to wash my clothes, and to walk around town. It’s not a really attractive city. Especially it’s very busy and dirty.

From Lilongwe I cycle towards Lake Malawi. Lake Malawi is about 560 kilometres long, and about 75 kilometres wide at its widest point. The lake is vitally important to the Malawi people; many people fish for their living. The ride to the lake is beautiful. Hilly and the landscape is green thanks to the rainy season, which is unfortunately abound.

And then I saw the lake after the cycling over the last hill! Lake Malawi! I looked for a place to stay at the lake, parked my bike on the ‘beach’ and took a swim! Lovely!

 

 

And yet, besides this euphoric feeling of reaching Lake Malawi, I’ve got a sneaking feeling that things are going too quickly. Don’t get me wrong, I am really enjoying myself when I am on the bicycle. The landscape, the people, everything actually. But it goes too quickly. Nairobi, my final destination of my bike trip throuh Africa, comes in sight slowly but slowly.

I’ll have to slow myself down. More often take my time to stay at a place for a few days. Slow down. Too often I’m already busy with the next thing. When I reach a village, I’m too often already busy planning where I’m heading to the next days. I’m a master in planning, but it’s not always good. You must enjoy the place you’re staying too. Enjoy the moment itself. I think it’s got something to do with our society, which is constantly in a hurry. Constantly we are busy with the next thing. Even before we finish one thing, we are already busy with the next thing.

I talked about this recently with a former colleague, a fervent adventurer, and he understood what I was telling him. He applies two basis rules while travelling:

  1. don’t let yourself being pushed around by nothing and nobody, even not by yourself.
  2. make your own decisions. That’s always good. And don’t let anybody make you believe something you don’t want to do.

I think these are two golden rules. And wise words. I still have some difficulty with rule number 1. Too often I feel rushed, but it gets better and better. In fact it’s slow down. My bike trip through Africa is not only physically pushing the pedals, but also learning to slow down.

I decide to spend one week in Nkhata Bay, a small village at the lake. It’s a beautiful peace of land. I spend my days drinking coffee, eating and reading. I read the book ‘The Last Lecture’ from Randy Pausch on my e-reader again. This is one of my favourite books. Randy was diagnosed with pancreatic cancer in the summer of 2006. A month before giving the lecture (which was delivered on September 18, 2007), Randy had received a prognosis that the pancreatic cancer was terminal. Shortly after this diagnosis, Randy was asked by Carnegie Mellon University to deliver the Last Lecture of that year. This talk was modeled after an ongoing series of lectures where top academics are asked to think deeply about what matters to them, and then give a hypothetical “final talk”, i.e., “what wisdom would you try to impart to the world if you knew it was your last chance?” In Randy’s case, it was litteraly his last lecture. During the lecture, Randy reiterates and introduces a few new lessons that he has learned and accumulated over his lifetime. I think the most meaningful point Randy makes in his last lecture, is when he states: “The key question to keep asking is: are you spending your time on the right things? Because time is all you have.” Last Lecture fleshes out Randy’s lecture and discusses everything he wanted his children to know after his pancreatic cancer had taken his life. It includes stories of his childhood, lessons he wants his children to learn, and things he wants his children to know about him. He repeatedly stresses that one should have fun in everything one does, and that one should live life to its fullest because one never knows when it might be taken. “Because time is all you have.”

Han


[In Dutch / In Nederlands]:

In Zambia heb ik veel met de lokale bevolking samen gefietst. Soms voor 100 meter, en soms voor 10 kilometer lang. En zo eindigde ik ook in Zambia, voordat ik Malawi binnen fietste. Op een zondag fietste ik van Chipata naar de grens met Malawi, een dag waarop veel Zambianen naar de kerk, familie en vrienden gaan. Ik haal een fietser in, en word nageroepen. Het blijkt Brian te zijn, die op weg is naar vrienden in een dorpje vlak voor de grens. Ik zie de typische Zambiaanse glimlach die op zijn gezicht verschijnt. Het is moeilijk om dan ook niet in de lach te schieten! Brian vertelt dat hij wat biertjes gaat drinken bij zijn vrienden, en ’s avonds weer terug fietst naar Chipata. Al dan niet dronken, zegt hij lachend. Hij vraagt naar mijn reis, en zegt dat hij zelf ook zoiets wil ondernemen. Het is zijn droom. Ik zeg ‘m dat hij die droom niet moet opgeven, en dat als hij het echt wil, hij het ook kan doen. Dan verschijnt nog een glimlach en volgt een high five. Hij informeert naar mijn fiets, en vraagt of hij deze mag hebben. Ik weiger toch maar vriendelijk, en zeg dat hij ook een mooie fiets heeft om zoiets te doen. Samen fietsen we verder tot vlak voor de grens, en zeggen gedag. Dit is hoe ik me de Zambianen zal herinneren: een vriendelijk en goedlachs volk!

Het visum voor Malawi is een dure: $ 75 US Dollars. Ik vul bij douane een formuliertje in, geeft het geld, en de beambte verdwijnt met mijn paspoort in een kamertje. Dit zou wel even gaan duren, dus ik besluit om maar even te gaan lunchen. Na driekwartier komt de beambte terug met mijn paspoort, met mijn visum erin geplakt! Hallo Malawi!

Een ding dat me meteen opvalt in Malawi, is de hoeveelheid mensen. Overal waar je kijkt, zie je mensen. Ik wist meteen dat dit een uitdaging voor mij ging worden. Ik ken mezelf redelijk, en een paar momenten op de dag alleen zijn vind ik toch wel fijn. Aan de andere kant, uitdagingen zijn er om aangegaan te worden!

 

Onderweg naar de hoofdstad Lilongwe wissel ik mijn Zambiaanse Kwacha om naar Malawi Kwacha. De hoeveelheid geld die ik in mijn handen krijg, is groot.

Ik pak een rustdag in Lilongwe om mijn kleren te wassen, en om wat door de stad te lopen. Het is geen bijzondere stad, vooral druk en vies.

Vanuit Lilongwe fiets ik richting het Meer van Malawi. Het meer is ongeveer 560 kilometer lang en 75 kilometer breed op zijn breedste punt. Voor de bevolking van Malawi is dit meer van levensbelang. De bevolking leeft vooral van de visvangst uit het meer. De route naar het meer is prachtig. Heuvelachtig en het landschap kleurt groen dankzij het regenseizoen, die helaas in alle hevigheid aanwezig is.

 

Uiteindelijk zag ik na een laatste heuvel het meer! Het Meer van Malawi! Ik ging op zoek naar een plek aan het meer om te overnachten, parkeerde mijn fiets op het ‘strand’ en nam een duik in het water! Heerlijk!

 

Toch bekroop me naast dit euforisch gevoel van het bereiken van Lake Malawi, een ander gevoel. Het gaat allemaal te snel. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet enorm van alles als ik op de fiets zit. Van het landschap, van de mensen, van alles eigenlijk. Maar het gaat te snel. Nairobi, mijn eindpunt van mijn fietstocht door Afrika, komt langzaam aan in zicht.

Ik moet mezelf wat afremmen. Wat vaker de tijd nemen om ergens langer te blijven. Onthaasten. Ik ben te vaak bezig met het volgende. Als ik een dorpje bereik, ben ik vaak al bezig met waar ik de volgende dagen heen fiets. Ik ben een goede planner, maar het is niet altijd goed. Je moet ook genieten van de plek waar je bent, in het moment zelf. Ik denk dat het ook te maken heeft met de gehaaste samenleving waarin we leven. We zijn constant bezig met het volgende. Nog voordat iets af is, zijn we al bezig met het volgende.

Ik heb het hierover onlangs gehad met een oud-collega, een fervent avonturier, en begreep volledig wat ik hem vertelde. Hij hanteert twee basisregels tijdens het reizen:

  1. laat je door niks en niemand, ook jezelf niet, opjagen.
  2. maak je eigen beslissingen. Dat is altijd goed. En laat niemand je iets wijsmaken wat je niet wil doen.

Twee gouden regels volgens mij. En wijze woorden. Ik heb vooral moeite met regel 1. Te vaak heb ik nog dat opgejaagd gevoel, maar het gaat wel steeds beter. In feite is het onthaasten. Mijn fietsreis door Afrika is niet alleen fysiek de trappers rond draaien, maar ook leren onthaasten.

Ik besluit om een week in Nkhata Bay te verblijven, een klein dorpje aan het meer. Het is een prachtig stuk gebied. Ik spendeer mijn dagen met koffie drinken, eten en lezen. Ik lees het boek ‘The Last Lecture’ van Randy Pausch nog eens op mijn e-reader. Dit is een van mijn favoriete boeken. In de zomer van 2006 werd bij Randy alvleesklierkanker vastgesteld. Hij werd behandeld maar zonder succes. In de zomer van 2007 kreeg hij te horen dat hij nog hooguit drie tot zes maanden te leven had. Even na die diagnose werd hij door het Bestuur van Carnegie Mellon University gevraagd om de Last Lecture van dat jaar te houden. The Last Lecture was een jaarlijkse lezing waarbij een van de hoogleraren zou aangeven welke dingen hij zou bespreken als hij nog maar één lezing zou kunnen geven. In het geval van Randy werd het letterlijk zijn laatste lezing. Het onderwerp van Randy’s lezing – die hij hield op 18 september 2007 – was “Kinderdromen waar maken” en was feitelijk een betoog over hoe je het best je leven zou kunnen leven. Tijdens de lezing, vertelt Randy een aantal lessen die hij geleerd en verzameld heeft gedurende zijn leven. Ik denk dat het belangrijkste punt dat Randy maakt in zijn lezing, het volgende is: “De belangrijkste vraag om te stellen is: besteed je je tijd aan de juiste dingen? Want tijd is alles wat je hebt.” De lezing bevat verhalen over zijn jeugd, lessen die hij wil dat zijn kinderen leren, en dingen die hij wil dat zijn kinderen weten over hem. Herhaaldelijk benadrukt hij dat ieder plezier zou moeten hebben in alles wat men doet, en dat ieder het leven tot het volle moet leven want je weet nooit wanneer het afgelopen is. “Want tijd is alles wat je hebt.”

Han

TAG
8 Comments
  1. Beantwoorden

    Papa en mama

    maart 7, 2017

    Hi Han,

    Nice story about your wonderful experiences with the nice people in Zambia as well as your entrance in Malawi and the differences in both countries. Your story about your feelings, thougths and experiences about the (quick) proceeding of your trip are good thoughts, make sense and starts thinking! Everyone should take such a moment for him/her self and learn from your former colleague and Randy Pausch. Real lessons to learn. Thanks for that and enjioy your trip.

  2. Beantwoorden

    Chrisjan Stokmans

    maart 7, 2017

    Hoi Han succes met wat je nog gaat ondernemen.
    En misschien zit er nog wel een reisje in naar Brazilië want daar zit nog een prinsesje.
    Mocht je nog in de buurt komen van het Krugerpark dan laat maar weten daar woont namelijk een oud collega van mij en dan kun je van mij het adres krijgen.
    Nog véél fietsplezier en vergeet niet om er van te genieten.
    Haasten kun je weer in Nederland.
    Succes en goede reis verder.
    Groetjes: Jeanne & Chrisjan

  3. Beantwoorden

    Ria Schoeman

    maart 7, 2017

    Hoi Han,
    We zijn nu ruim 2 weken terug van onze reis naar Zuid-Afrika, Namibië en Botswana en we zitten alweer vol in ons oude ritme.
    We volgen jou verhalen en genieten er erg van. Prachtig wat jij allemaal mee maakt tijdens je fietstocht. Dat is toch heel anders dan wanneer je met een camper reist.
    Mooi stukje geschreven over onthaasten. Geniet er nog maar lekker van want terug in Nederland zit je, als je niet oppast, snel weer in je oude patroon, waar naar mijn inzicht ook helemaal niets mis mee is.

    Groeten Cor en Ria

  4. Beantwoorden

    Theo Derks

    maart 7, 2017

    Hoi Han, precies zoals men zei, neem meer tijd voor voor jezelf en geniet meer van de omgeving wanneer je niet fietst. Ik zie vaak eindeloze wegen waar je over moet en het zal niet anders kunnen denk ik.
    Meer tussen de plaatselijke bevolking is ook leuk. Ik kijk uit naar de volgende blog tussen mensen.

    Groet Theo

  5. Beantwoorden

    Fred van Boesschoten

    maart 7, 2017

    Yo Han,

    Mooie bespiegeling. De afwezigheid van routine maakt de mens reflexief. Je wordt op jezelf teruggeworpen en kunt alles eens aan een grondige beschouwing onderwerpen. Wat je ook besluit te doen, snel of langzaam, het is altijd goed. Wat dat betreft ben ik het wel met die collega eens. Ikzelf ben carnaval wezen vieren, heb PSV van Feyenoord zien verliezen en rij nu weer in munne taxi rond. Ook mooi.

  6. Beantwoorden

    Pieter van de Mortel

    maart 8, 2017

    Hoi Han,

    Ik volg je verhalen en genieten er erg van, het is echt prachtig wat je mee maakt tijdens deze fietstocht.
    Het stukje over onthaasten spreekt me erg aan, ik moet daar zelf ook meer aan doen misschein komt dat nog.
    Geniet er nog maar lekker van en blijf dat onthaasten vol houden.
    gr Pieter

  7. Beantwoorden

    Louis Frouws

    maart 8, 2017

    Great story, “Want tijd is alles wat je hebt.”
    Best wishes Han!

  8. Beantwoorden

    Madeleine van den Hoven

    maart 10, 2017

    Dank je wel Han voor jou mooie reisverhalen en voor de wijze les die me weer aan het denken heeft gezet. Geniet van al het moois, neem de tijd.

    Groetjes Madeleine

LEAVE A COMMENT