Blog

Namibia (3) & Botswana: private safari!

By on februari 16, 2017

[Dutch below / Nederlands onderaan]

The plan is Botswana. Because of the heavy rainfalls in northern Namibia, I chose to head east, and to cycle through Botswana. The road from Windhoek to Maun, in Botswana, is not so exciting. After Windhoek I cycle on the Trans Kalahari highway. A long road through Namibia, Botswana and South-Africa, for about 1,900 kilometers.

Cycling through Botswana is particularly a mental challenge, and not so much a physical one. It’s mentally very hard to cycle such a long monotonous road. Few villages. Few shops. Few people. Too little variety. The distances between villages are about 100 kilometers. In between is nothing. Not even a little road side shop. Physically it’s no problem, but mentally it’s hard. Because there is nothing to see, to do or someone to talk to, you start thinking. And thinking. And thinking. About the last few months, in which a lot has changed for me. Quit my job, and left to Africa to make my dream come true. And that’s what I’m doing now. I’m living my dream. I’m cycling through Africa!!!

On the road, you see everything.

 

 

When I cycled into Maun, I came across this man, Karoba. He was sitting behind a wooden table, reading a newspaper. Being curious, I asked Karoba about what he was reading. He was reading the local newspaper, which was two days old. He doesn’t have enough money to buy the today’s newspaper. Every day he is going to this table to read the newspaper. It’s important to keep reading, he says.

After Maun things got more interesting to cycle. From Maun to Kasane there is a big chance to see elephants, and lions as well. Exciting, but you’ll have to be careful. I have made inquiries about what to do when I face an elephant. Lions I prefer not to think about. On the road I’ve seen a lot of elephants! Close to Gweta in central Botswana, and on the so-called Elephants Highway from Nata to Kasane. I can assure you that my heart rate was increasing! It just had my own private safari! Both moments were probably one of my most exciting ones in my life! Seeing all those elephants was nice of course, but the police strongly ‘adviced’ me to to hitch both parts of the roads because of the safety.

Again I met a lot of people along the way. When I was having a lunch at a gas station close to Windhoek airport, somebody joined me and had lunch as well. After the simple questions like what kind of job he has and what’s his name, I share some of my bananas with him. Sharing or giving something often appears to be a good way to strike up a conversation with a stranger. It turned out to be again this time. Dias is a private taxi driver, who transports tourist between the airport and the accommodations. Seven days a week, available all day. He tells about his life in Windhoek. About his wife and his three daughters. About the fact that he has to work hard every day to earn money so his daughters can go to college. He is working for his daughters, his most important pride.

One encounter I will never forget, is with Graham from South-Africa. Graham gave me a ride in Botswana. During the ride Graham told me he was a drug addict for many years. Graham was addicted to cocaine and alcohol for ten years. He financed his addiction with his job as a tattoo artist. Almost all the money he earned, he used to buy cocaine and alcohol. During his addiction he was in a prison in Darmstadt (Germany) for four months because of drug crime. In the prison he kept earning money as a tattoo artist. And kept on buying drugs. Till he went to a rehab center twelve years ago. He wanted to kick his drug and alcohol habit. While he was in the rehab center, Graham’s brother visited him to tell Graham that he would pay his treatment. The treatment succeeded, and Graham has been clean ever since. During his treatment, Graham started to study the Christian belief, read the bible and goes to the church almost every week since then. He met his wife in the church, and are now living together with their three children in Johannesburg. Graham’s got a good job, nice house and a good life. Graham’s story impressed me very much. Being addicted in the past, and being able to have his life under control now. I said goodbye to Graham with all due respect.

Just outside Nata I met Biven on his ‘car’ with donkeys. I stopped to have a chat with him. Every week he drives from Sepako to Nata to get water from the river. Some 250 litres of water. The amount of water they need in the village for one week.

The ever smiling Felix from Lusaka (Zambia) gave me a ride as well. I haven’t ever seen someone with a bigger smile than Felix. Felix is a car dealer. He had bought a Japanese car in Gaberone, and drove with the care to Lusaka to sell it. He does this a few times a year, and makes good profit. Felix lives in Lusaka with his five children, but no wife. Sadly his wife passed away three years ago. In spite of this, Felix tries to be positive and make the best out of it. I have been laughing all the ride! I was sad to say goodbye to him.

I also meet Dutch people on my journey. On a campsite I spent an evening with Cor and Ria from Nijverdal. This is the town I always went on holiday as a small child. Small world!

Things are changing quickly now. The basics go lower, villages with small huts appear and you see the people are poorer. I’ve met the first people asking me for money. Even someone told me that he wanted to be white. Apparently being white means having money, in his eyes. And finally there are the small road side shops! I like those small road side shops, because you can have always have a chat, and something cheap to eat or drink!

 

 

All in all I’ve had a nice time in Botswana. I’ve seen elephants on my bicycle and met a lot of amazing people. Now I’m curious to Zimbabwe and Zambia.


[In Dutch / Nederlands]:

Op de planning staat Botswana. Vanwege de hevige regenval in het noorden van Namibië, kies ik ervoor om oostwaarts te gaan en door Botswana te fietsen. De weg van Windhoek naar Maun, in Botswana, is niet zo spannend. Vanuit Windhoek fiets ik over een deel van de Trans Kalahari snelweg. Een lange weg die door Namibië, Botswana en Zuid-Afrika loopt, ruim 1.900 kilometer.

Fietsen door Botswana is vooral een mentale uitdaging, en niet zozeer een fysieke. Ik merk dat ik het mentaal zwaar vind om op zo’n lange eentonige weg te fietsen. Er zijn weinig dorpjes. Weinig winkeltjes. Weinig mensen. Te weinig afwisseling. De afstanden tussen dorpjes is ongeveer 100 kilometer. Daar tussenin is helemaal niks. Zelfs geen winkeltje. Fysiek is het prima te doen, maar mentaal is het wat anders. Omdat er niks te zien, te doen of te praten is, ga je nadenken. En nadenken. En nadenken. Over de laatste paar maanden, waarin veel is veranderd. Mijn baan opgezegd, en naar Afrika vertrokken om mijn droom waar te maken. Daar ben ik nu toch echt mee bezig. Ik fiets door Afrika!!!

Onderweg zie je van alles.

 

 

Toen ik Maun binnen fietste, kwam ik deze man tegen, Karoba. Hij zat daar achter een houten tafel, een krant te lezen. Nieuwsgierig vroeg ik hem wat hij aan het lezen was. Hij zei dat hij de lokale krant aan het lezen was, die twee dagen oud was. Hij heeft niet genoeg geld om de krant van vandaag te kopen, dus leest hij die van twee dagen geleden. Elke dag gaat hij naar deze tafel om de krant te lezen. Hij zegt dat het belangrijk is om te blijven lezen.

Na Maun wordt het interessanter om te fietsen. Van Maun tot Kasane is er grote kans op het spotten van olifanten, maar ook leeuwen. Spannend, maar ik moet wel voorzichtig zijn. Ik heb van tevoren geïnformeerd wat ik moet doen als ik tegenover een olifant kom te staan. Leeuwen denk ik liever niet aan. En de olifanten heb ik gezien! Vlakbij het dorpje Gweta in centraal Botswana, en op de zogenaamde ‘Elephants Highway’ van Nata naar Kasane. Ik kan je verzekeren dat je hartslag dan flink omhoog gaat. Het was gewoon mijn eigen privé-safari! Waarschijnlijk zijn dit een van de spannendste momenten in mijn leven geweest! Al die olifanten was natuurlijk leuk, maar op beide stukken heb ik toch moeten liften omdat het te gevaarlijk werd volgens de politie.

Ook heb ik weer heel wat mensen ontmoet onderweg. Zo zat ik te lunchen bij een tankstation vlakbij het vliegveld van Windhoek, toen er iemand bij kwam zitten om ook te lunchen. Na de simpele vragen wat voor werk hij doet en hoe hij heet, deel ik wat van mijn bananen met hem. Iets delen is vaak een goede manier om een gesprek met een vreemde aan te knopen. En dat bleek nu ook weer. Dias bleek een privé-taxi chauffeur te zijn, die toeristen vervoert tussen het vliegveld en de accommodaties. Zeven dagen per week, en op elk tijdstip is hij beschikbaar. Hij vertelt over zijn leven in Windhoek. Over hoe hij samenwoont met zijn vrouw en drie dochters. Dat hij elke dag van vroeg tot laat hard moet werken om geld te verdienen zodat zijn dochters kunnen studeren. Hij werkt voor zijn dochters, zijn belangrijkste trots volgens Dias.

Een ontmoeting die me lang zal bijblijven, is met Graham uit Zuid-Afrika. Graham gaf me een lift in Botswana. Tijdens de rit vertelde Graham dat hij jarenlang drugsverslaafd is geweest. Tien jaar lang is Graham verslaafd geweest aan cocaïne en alcohol. Zijn verslaving financierde hij met zijn werk als tatoeëerder. Bijna al het geld wat hij daarmee verdiende, ging op aan cocaïne en alcohol. In de tussentijd heeft hij vier maanden in de gevangenis gezeten in Darmstadt (Duitsland), wegens een drugsdelict. In de gevangenis bleef hij geld verdienen met zijn werk als tatoeëerder. En bleef drugs kopen. Tot hij twaalf jaar geleden naar een afkickkliniek ging. Hij had er genoeg van en wilde afkicken. Terwijl hij daar zat, kwam zijn broer langs om te zeggen dat hij de behandeling van Graham zou betalen. De behandeling slaagde, en sindsdien is Graham clean. Tijdens de behandeling is hij zich ook bezig gaan houden met het Christelijk geloof, is de bijbel gaan lezen en gaat sindsdien vrijwel elke week naar de kerk. In de kerk heeft hij zijn vrouw ontmoet, en nu wonen ze samen met hun drie kinderen in Johannesburg. Hij heeft nu een goede baan, mooi huis en een mooi leven. Een verhaal dat veel indruk op me heeft gemaakt. Zo diep in de put zitten, en dan toch nog je leven op orde krijgen. Met diep respect heb ik Graham gedag gezegd.

Net buiten Nata ontmoette ik Biven op zijn wagen met ezels. Hij kwam mij tegemoet en ik stopte om een praatje te maken. Elke week rijdt hij vanuit Sepako naar Nata om water uit de rivier te halen. Zo’n 250 liter water. Daarmee kunnen ze een week vooruit in hun dorpje.

De goedlachse Felix uit Lusaka (Zambia) gaf me ook een lift. Ik heb zelden iemand gezien met zo’n brede glimlach als Felix. Felix is een autohandelaar. Hij had een Japanse auto gekocht in Gaberone, en reed die vervolgens naar Lusaka om daar te verkopen. Hij doet dit een aantal keer per jaar, en maakt daar goede winst op. Felix woont in Lusaka met zijn vijf kinderen, zonder vrouw. Zijn vrouw is drie jaar geleden helaas overleden. Desondanks blijft Felix er het beste van maken, en de hele rit heb ik gelachen met hem! Ik vond het jammer om hem gedag te zeggen.

Ik ontmoet ook Nederlanders op mijn reis. Zo heb ik een avond op de camping gestaan met Cor en Ria uit Nijverdal. Toevallig het dorp waar ik als kind altijd op vakantie ging. Kleine wereld!

De dingen veranderen nu snel. De basisvoorzieningen gaan omlaag, de hutjes verschijnen en je ziet armere mensen. Ik heb de eerste mensen ontmoet de me om geld vroegen. Zelfs iemand die vertelde dat hij blank wilde zijn. Blijkbaar staat dit gelijk aan welvaart. Ook zijn er de kleine stalletjes langs de weg, waar je wat goedkoop kunt eten en drinken. Ik vind deze kleine stalletjes vooral leuk omdat je gezellig wat kunt kletsen.

 

 

Al met al heb ik een mooie tijd in Botswana gehad. Ik heb langs olifanten gefietst en weer veel mensen ontmoet. Nu ben ik benieuwd naar Zimbabwe en Zambia.

TAG
6 Comments
  1. Beantwoorden

    Henk Hoeks

    februari 16, 2017

    Een inspirerende reis met speciale ontmoetingen.

  2. Beantwoorden

    Theo Derks

    februari 16, 2017

    Geweldig mooie reis Han, in gedachte zit bij jou achterop jou fiets en geniet mee van dit prachtige avontuur. Voorspoedige reis en ik lees vol verwachting het volgende verslag.

    Theo

  3. Beantwoorden

    Annika

    februari 16, 2017

    Looks like you’re still having a blast!!

  4. Beantwoorden

    Pieter

    februari 16, 2017

    wat een geweldige reis, en mooie ontmoetingen je ziet veel wat moet dat een ervaring voor je zijn dit vergeet je nooit, we genieten van je verhalen en kunnen niet wachten op het volgende verslag.
    gr Pieter

  5. Beantwoorden

    Fred van Boesschoten

    februari 17, 2017

    Spannend verhaal met die olifanten. Maar goed dat je daar geen vastloper hebt gehad. Mooie trip Han, zet hem op in Zim en Zam

  6. Beantwoorden

    Madeleine van den Hoven

    februari 18, 2017

    Weer genoten van jou avonturen dank je wel hiervoor. Krijg zo weer heimwee😕🤗

LEAVE A COMMENT