Blog

Malawi (2) & Tanzania (1): into the mountains

By on maart 26, 2017

[ Nederlands onderaan / Dutch below ]

Nkhata Bay, situated at Lake Malawi, is known among travellers for being a place you plan to visit for a few days but end up staying for a few weeks. It’s a perfect place to relax. To slow down. I spend my days mainly swimming in the lake.

 

In Nkahta Bay I meet Philipp and Alice from Germany, Justin from USA and Eric from Canada. Together we decide to go on a small adventure by taking the ferry to Likoma Island. The ferry leaves around midnight, and taking that ferry is pretty chaotic. We’re being transported to the ferry in a small boat. To go to the upper deck, the most luxuruous one, we first have to crawl along the below deck. Everything is being stored there: bags of maize and cement, fruit, and much more. After half an hour we reach the upper deck, with more space and we drink a beer.

Ten hours later we arrive at Likoma Island.

 

 

To go back to Nkhata Bay, we want to take the same ferry. But the ferry turns out not to go because the employees went on a strike. Instead of that we can go on a smaller ferry. In order to not be stuck for another week on Likoma Island, we decide to take this smaller ferry. It wouldn’t be the most comfortable trip.

After another night in Nkhata Bay, I get on my bike again towards Tanzania. I’m looking forward to Tanzania. Malawi has been intense. On the one hand the views are really beautiful. The landscape is green, cycling along the lake is enjoyable and the people are incredibly welcoming. They are always willing to help. I’ve been invited to people’s home to have a cup of tea, and eat some maize. The ever smiling people of Malawi. That’s how I will remember them.

 

On the other hand the kids constantly shout “Mzungu” (white man) and “Give me money, give me moneeeeeey”, I hardly have any privacy because the people are everywhere and it is the height of the rainy season. It’s obvious to see Malawi is a poor country. Small houses made of wood and plastic, children with barely any clothing, and many people begging. One time a father even offered me to buy his daughter, standing next to him… That made me so sad. All this makes Malawi an intense country to cycle through. However, I’ve spent three weeks in Malawi, and I’m looking back at Malawi with a big smile.

I think the northern part of Malawi is the nicest part of the country to cycle through. I am surrounded by mountains, and it seems to me that this part of the country is less populated.
 
 

 
Cycling through Malawi has put me into many funny situations. One time at a police checkpoint I was stopped for questioning by a police officer. According to him I was not allowed to pass the checkpoint on the tar road. It’s forbidden for cyclists. I should have cycled on the small, muddy sandpath next to the tar road. The police officer tries to act seriously, but I can see at his face he’s not sure. He is trying to give me a fine. Suddenly I’m laughing, and the police officer as well. We talk about my journey, and I continue cycling. For these police officers a cyclist is a nice break of a boring day.

After the usual formalities (exit stamp Malawi side, filling out a form and entry stamp at Tanzania side), I cycle into Tanzania. One thing I notice is that the people don’t speak English. They speak Swahili. Communication will be more difficult now, but there is always a way to communicate!

The road from the border to Mbeya, the first big city, is hilly. And rainy. The first two days in Tanzania are tough, but the views are worth it.

 

In Mbeya I cycle to Mbeya Hotel. To my surprise Tour d’Afrique is there as well, an organised bike tour from Cairo to Cape Town. About 40 cyclists are there. That’s a nice surprise. I knew they would be in Tanzania around March, but I didn’t where exactly. Soon I’m talking to many of them, and the first night we had a lot of beers. A drunk night. This didn’t matter, as we had planned a rest day the next day.

The next day I discuss with a few Tour d’Afrique participants their route so far through Tanzania. They have cycled through Central Tanzania, with alternately tar roads and dirt roads. In their opinion it’s a route well worth to cycle, as it is a less travelled route too. Enthusiastic by their stories, I decide to cycle this route too. The end of my bicycle journey through Africa is getting closer and closer. Tanzania and Kenya are the last two countries. It’s a special feeling, reaching my goal is in sight. The goal I’ve been dreaming about for so long!


[ Nederlands / Dutch ]:

Nkhata Bay, gelegen aan het Meer van Malawi, staat erom bekend dat reizigers er langer blijven dan gepland. Het is een perfecte plek om wat te relaxen, en bij te komen. Om wat af te remmen. Zo bracht ik mijn dagen door voornamelijk met zwemmen in het meer.

 

In Nkhata Bay ontmoet ik Philipp en Alice uit Duitsland, Justin uit Amerika en Eric uit Canada. Samen besluiten we om op een klein avontuur te gaan, en nemen de ferry naar Likoma Island. De ferry vertrekt rond middernacht, en het gaat er lekker chaotisch aan toe. Met een klein bootje worden we naar de ferry gebracht. Om naar het bovenste dek, de meest luxe, te komen moeten we eerst kruipen over het onderste dek. Van alles ligt er opgeslagen: zakken mais, zakken cement, fruit, noem het maar op. Na een half uur komen we op het bovenste dek aan, waar meer ruimte is en drinken er een biertje.

Tien uur later komen we aan bij Likoma Island.

 

Om terug naar Nkhata Bay te gaan, willen we dezelfde ferry terug nemen. Maar, deze blijkt niet te varen omdat het personeel aan het staken is. In plaats daarvan kunnen we met een kleinere ferry mee gaan. Om niet nog een week vast te zitten op dit eiland, besluiten we om deze kleinere ferry te nemen. Het werd niet de meest comfortabele tocht.

Na een nacht in Nkhata Bay, stap ik weer fris op de fiets. Richting Tanzania. Ik kijk uit naar Tanzania. Malawi is intens geweest. Aan de ene kant zijn de uitzichten prachtig. Het landschap is groen, fietsen langs het meer is mooi en de mensen zijn ongelooflijk gastvrij. De bevolking wil altijd helpen. Ik ben uitgenodigd geweest bij mensen thuis om wat thee te drinken, en mais te eten. De altijd lachende bevolking van Malawi. Zo zal ik me herinneren.

 

Aan de andere kant schreeuwen de kinderen constant “Mzungu” (blanke) en “Give me money, give me moneeeeeey” (geef me geld, geef me geeeeeeeeld), heb ik vrijwel geen moment privacy omdat de mensen overal zijn en het regenseizoen is volop aanwezig. Daarnaast kun je zien dat Malawi een erg arm land is. Huisjes gemaakt van hout en plastic, kinderen met amper kleding aan, en veel gebedel. Op een gegeven moment bood een vader zelfs zijn dochter te koop aan, met zijn dochter van een jaar of tien naast hem… Dan lopen de rillingen over je rug. Dit alles maakte fietsen door Malawi een intense belevenis. Desondanks heb ik drie weken doorgebracht in Malawi, en kijk ik over het algemeen positief terug op dit land.

Het noorden van Malawi vind ik het mooiste deel van het land om doorheen te fietsen. Ik word omgeven door bergen, en het lijkt erop dat dit deel wat minder dichtbevolkt is.
 
 

Fietsen door Malawi heeft ook een aantal komische situaties opgeleverd, voornamelijk bij het vullen van mijn bidons bij een waterpomp en bij de talloze politiecontroles. Zo werd ik bij een politiecontrole staande gehouden door een agent. Volgens hem mocht ik niet over het asfalt langs de slagboom fietsen. Dat is verboden voor fietsers. Ik had over het modderige zandpad langs het asfalt moeten fietsen. Hij probeert bloedserieus over te komen, maar ik zie aan zijn gezicht dat het niet helemaal lukt. Hij probeert me een boete aan te smeren. Ik schiet in de lach, en meneer agent ook. We praten wat over mijn reis, en ik fiets verder. Voor de agenten is een fietser vaak een leuke onderbreking van de verder saaie dag.

Na de gebruikelijke formaliteiten (uitreisstempel Malawi zijde, formulier invullen en inreisstempel Tanzania zijde), fiets ik Tanzania in. Wat me meteen opvalt, is dat de mensen geen Engels spreken maar Swahili. Dat wordt dus een stuk lastiger communiceren, maar met handen en gebaren kom je ook een heel eind!

De weg van de grens naar Mbeya, de eerste grote stad, is bergachtig. En regenachtig. Het werden twee zware fietsdagen, maar de uitzichten maakten veel goed.

In Mbeya fiets ik richting het Mbeya Hotel. Daar tref ik Tour d’Afrique aan, een georganiseerde fietstocht van Cairo naar Kaapstad. Zo’n 40 fietsers zijn daar. Dit is nog eens een mooie verassing. Ik wist dat ze in maart ergens in Tanzania zouden zijn, maar niet precies waar. Ik word al snel opgenomen in de groep, en de eerste avond werd een behoorlijk dronken avond. Dit maakte niet heel veel uit, de volgende dag stond immers voor iedereen een rustdag gepland.

De volgende dag bespreek ik met een aantal Tour d’Afrique deelnemers hun route door Tanzania. Zij hebben door centraal Tanzania gefietst, met afwisselend verharde wegen en zandwegen. Ze vonden de route zeker waard om te fietsen, ook omdat deze route niet erg bekend is bij toeristen. Enthousiast gemaakt door hun verhalen, besluit ik ook deze route te gaan fietsen. Het einde van mijn fietstocht door Afrika komt nu langzaam in zicht. Tanzania en Kenia zijn de laatste twee landen. Het is een bijzonder gevoel, het volbrengen van mijn droom komt in zicht!

TAG
4 Comments
  1. Beantwoorden

    Papa en mama

    maart 26, 2017

    Mooie ervaringen en erg mooie verhalen van je. Zeer de moeite en interessant. Op naar de volgende landen en geniet er van. Groetjes en nog veel fietsplezier.

  2. Beantwoorden

    Theo Derks

    maart 27, 2017

    Mooi zo Han, dat zijn nog eens leuke ervaringen in Malawi, prachtige foto’s en heel veel mensen.
    Het zal een geweldige ervaring zijn om daar contact mee te hebben denk ik.
    Nu op naar Tanzania, misschien zie je de Boer zoekt Vrouw nog wel van het bekende Tv programma.
    Hou je haaks en geniet.

  3. Beantwoorden

    Frans van der Heijden

    maart 28, 2017

    Hoi Han,
    Ik ben onder de indruk van je reisverslagen en de bijbehorende foto’s. Het lijkt erop dat je reis steeds mooier en kleurrijker wordt. Heel bijzonder om de verschillen tussen de diverse landen te zien. Heel veel fietsplezier in de laatste etappes. Het gaat je goed!

  4. Beantwoorden

    Madeleine van den Hoven

    april 1, 2017

    Hoi Han,

    Dank weer voor je geweldige verslag en de mooie foto’s. Op naar de laatste etappes naar je einddoel.

    Groetjes Madeleine

LEAVE A COMMENT